Στην Ελλάδα παρ όλο που έχουν γίνει σημαντικά βήματα στον τομέα της νομικής κατοχύρωσης της διαχείρισης και της προστασίας, τα προβλήματα στο επίπεδο της εφαρμογής είναι πολλά. Έχοντας εντάξει σχεδόν το 20% της επικράτειας στο δίκτυο Natura 2000, η πρακτική εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας και των σχετικών δεσμεύσεων από την πλευρά τις πολιτείας είναι απογοητευτική. Οι χρηματοδοτήσεις σχετικών προγραμμάτων είναι από ανύπαρκτες έως ανεπαρκείς. Η ανεπαρκής και ουσιαστικά ανίσχυροι φορείς διαχείρισης όπου αυτοί έχουν συσταθεί, η συναρμοδιότητα δεκάδων υπηρεσιακών παραγόντων καθώς και οι τοπικές μικροπολιτικές σκοπιμότητες λειτουργούν σαν τροχοπέδη έναντι της οποίας προσπάθειας και ουσιαστική παρέμβαση στα ζητήματα διαχείρισης και προστασίας των περιοχών που είναι ενταγμένες στο δίκτυο Natura.
Οι στρατηγικές σχεδιασμού διαχείρισης των προστατευμένων περιοχών, είναι η νέα επιστημονική και φιλοσοφική τάση στην διατήρηση και την προστασία του περιβάλλοντος. Ο εξυγχρονισμός των μέσων, η διεπιστημονική συνεργασία και η συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στην διαμόρφωση, αλλά ειδικότερα στην εφαρμογή ενός πλάνου διαχείρισης κάνουν αποτελεσματικότερη την προσπάθεια, για μια πιο ορθολογική και αειφορική διαχείριση, των φυσικών πόρων, του περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας.
Η σύγχρονη τεχνολογία, η ανάπτυξη των φυσικών και κοινωνικών επιστημών μπορεί να υποστηρίξει την διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη για την άμεση παρέμβαση του ανθρώπου προκειμένου να μεταστραφούν οι συνθήκες που απειλούν την απρόσκοπτη και υγιή λειτουργία των φυσικών οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας, με αλλά λόγια την απρόσκοπτη συνέχεια και εξέλιξη της ζωής.
Ο σχεδιασμός διαχείρισης των προστατευμένων περιοχών και γενικότερα ο σεβασμός η προστασία και η αειφορική διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας είναι το σύνχρονο στοίχημα για την ανθρωπότητα.
«είναι ίσος το μοναδικό όραμα που καλούνται να μοιραστούν 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι, κάτοικοι αυτού του μοναδικού πλανήτη, της Γης»